دارم کتاب تنها دویدن را میخوانم. هر جمله ی کتاب مرا مست میکند. میبینم از هرجهت، آدم هایی مثل نادر خلیلی برای من مثل بمبِ انرژی هستند. از خواندن کتاب لذّت مضاعفی میبرم؛ دوزِ اول لذّت برای نثر شیرین و ب

بنویسم که چه بشود؟چطور بنویسم؟تجربه ای را از سر رد کرده ام که تنها میتوانم آن را تبدیل به قطره اشکی کنم، در جا نماز از بین چادر نماز روی نیمه ی صورتم، که به پایین می غلتد و آرام صورتم را طی میکند. به

اتفاقات مهمی افتاده. به نظر میرسد همه را خودم انتخاب کرده ام اما وقتی خیلی دقیق نگاه میکنم از «انتخاب» بودنش مطمئن نیستم. در جریان خروشان رودخانه ای افتاده ام و گویی برگی هستم بی وزن و سبک، روان بر آب

Dante and Virgil is an 1850 oil on canvas painting by William-Adolphe Bouguereau.

حالتی از شعف وجود نداره مگر وقتی خودمو میبینم در اتاق روشن و ساده ای نشسته، غرق در نور خورشید، دورتادور پر از کاسه های مسی و صدفی به شکل دایره های متحدالمرکز و من در میان همه ی اونا .. چشم هام بسته، و